Leestijd: 2 minuten

De Oproep tot Avontuur

November 2016

Het is eind november 2016 wanneer tijdens het hardlopen – ik kon 5km aan één stuk rennen – een voor mij onbekend nummer van Beyoncé voorbij komt op de Spotifylist die ik had uitgekozen. Ik hoor de teksten, ze komen binnen. Diep. Ik kan niet anders dan stilstaan en heel intens luisteren naar de boodschap van deze prachtige stem. 

Ik hoor vooral:

“I want to leave my footprints on the sands of time
Know there was something that, something that I left behind
When I leave this world, I’ll leave no regrets
Leave something to remember, so they won’t forget

I wanna say I lived each day, until I died
I know that I ment something in somebody’s life

The hearts I have touched, will be the proof that I lived
That I made a difference and this world will see

I just want them to know
That I gave my all, did my best
Brought someone some happiness
Left this world a little better just because
I was here”

Zij gaf woorden aan een onbestemd gevoel wat ik al een hele tijd voelde, maar niet wist wat het betekende. Dit nummer gaf die betekenis. 

Ik deed met mijn bedrijven al jaren wat ik leuk vond, uitte mijn passie en talent. Maar wat voor verschil maakte ik daarmee voor een ander? 

Het was kraakhelder: ik wil een verschil maken voor een ander. 

Maar hoe? 

Ik voelde de noodzaak om meteen iets te doen. Dit was niet iets voor ‘als het lukt’ of ‘wanneer het uitkomt’. De keuze was in mijn hart al gemaakt. Nu hoefde ik alleen nog actie te ondernemen. 

Waar lag op dat moment binnen mijn invloed?

Ik zou mijn bedrijf niet kunnen omvormen. Daarin lagen mijn compagnon en ik niet op dezelfde lijn. 

Wat dan wel? 

Ik besloot ter plekke dat ik de marathon ging rennen. Voor KiKa.

Dat idee was al vaker door me heen gegaan. En nu was het moment om het daadwerkelijk te gaan doen.

Dit was duidelijk een keus die ik op dat moment maakte met alles wat ik in me had. Ook al kon ik op dat moment nog maar net 5km hardlopen. Dit ging ik doen.  

Oktober 2017

Tien maanden later stond ik aan de start van de marathon in New York. De reis daarnaartoe was ook een ‘reis van de held’ op zich. Van iemand die amper 5 kilometer kon rennen, was ik getransformeerd naar iemand die in één keer 42 kilometer kon rennen, zonder te stoppen. En laat ik ook de laatste 195 meter niet vergeten te noemen. Ik vloog over de finish. Voor mijn gevoel. (In werkelijkheid gingen die laatste meters erg langzaam.)

Ik werd geleid door mijn verlangen. In de afgelopen maanden had ik elke week getraind en ondertussen had ik meer dan 10.000 euro opgehaald voor Kika.

Hier ontstond – zonder dat ik het op dat moment wist – het begin van FEEM.

Wat zou ik een volgende keer meteen weer doen en wat zou ik anders doen? Ik deel het met je in deze video:

Na de marathon kon ik niet meer terug naar mijn gewone leven en doen alsof er niets veranderd was. Dat bracht veel weerstand teweeg…